11-04-04

Solecejo


Senfolia arbo staras nigre
apud blanka akvo frostigita en ĝia fluejo.
Vaganta animo serĉas daŭre
iomete da varmo senespere perdinte la vojon.
Li levas la fingron akuzante
sed en la vizaĝo de la amo li povas nur plori.
La nuba ĉielo ekpluviĝas
kaj griza kurteno malvarmigas lian bravan koron.
Senfolia arbo staras nigre
apud blanka akvo frostigita en ĝia fluejo.

21:27 Gepost door Dekerido | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.